Bewijs voor Gods bestaan?

Start | Zingeving | Bewijs voor Gods bestaan?

Zijn er bewijzen voor Gods bestaan? Nee, zegt de een. Ja, zegt de ander. Moet je Gods bestaan überhaupt willen bewijzen? Nee, zegt de een. Ja, zegt de ander. Schrijver en predikant Adrian Verbree heeft hier zo zijn eigen gedachten over. Het is voor een christen niet belangrijk of je het bestaan van God wel of niet kunt bewijzen, schrijft hij. Al zijn er ook vandaag soms van die dingen die te denken geven…

Onbeantwoordbare vraag

Agnosten en atheïsten. Ken je het verschil tussen deze twee woorden? Agnosten zijn mensen die zeggen: ‘Hoe je het ook wendt of keert, of God bestaat dat kunnen wij niet weten. Je kunt zijn bestaan niet bewijzen en je kunt zijn niet-bestaan niet bewijzen. Waarom zou je je druk maken over een onbeantwoordbare vraag?’ Dat doen agnosten dus ook niet. Atheïsten zijn een heel ander slag mensen. De dikke Van Dale omschrijft ze als ‘godloochenaars’. Atheïsten ontkennen het bestaan van God. Daarmee treden zij, ironisch genoeg, toe tot de ‘kring der gelovigen’. Atheisten geloven. Zij houden vast aan het onbewijsbare: God bestaat niet.

Dit hardop constateren, kan zijn nut hebben. Je kunt als christen nog al eens het gevoel hebben, dat je voor onnozel wordt versleten, omdat je gelooft in iets dat je niet kunt bewijzen. Nou, die club is groter dan je denkt…

Lees ook: Geloven in God is altijd van waarde!

Atheïsten zijn een ander slag mensen dan agnosten, schrijft Adrian Verbree. Atheïsten geloven. Zij houden vast aan het onbewijsbare: God bestaat niet. (Beeld: Giphy)

Laatste woord

Nu is het voor een christen in laatste instantie niet eens zo belangrijk of je het bestaan van God wel of niet kunt bewijzen. Omdat voor ons ‘vertrouwen’ het laatste woord is. Dat vind ik een rustgevende gedachte. Als ik met een van mijn ongelovige vrienden over mijn geloof praat, is een van de eerste dingen die ik duidelijk maak, dat ik niet de behoefte heb om het bestaan van God te bewijzen. Ik zeg dat ik me uitlever, overgeef aan de Bijbel, die me belooft dat Hij er is. Ik ben als een kind dat boven aan de trap staat en haar vader zegt: “Spring maar, Klaartje”. Tien tegen één dat Klaartje springt. Waarom?

Blind vertrouwen

Omdat ze heeft bewezen dat vaders armen sterk genoeg zijn? Omdat ze weet dat vader niet door zijn rug zal gaan? Omdat ze heeft uitgerekend dat de maximale versnelling die een kind van 13 kilo van een hoogte van 4 meter in vrije val kan bereiken, binnen de grenzen van het ‘opvangbare’ valt? Welnee. Klaartje springt, omdat ze haar vader vertrouwt. Zij springt in blind vertrouwen.

Zo geloof ik in God: in blind vertrouwen, zonder Hem ooit te hebben gezien. Het is een sprong in het diepe, maar ik vertrouw erop dat ik zacht zal landen. Het bewijzen van zijn bestaan laat ik aan Hem zelf over. Ik reken erop, ik vertrouw erop, dat Hij dat bewijs op een dag op niet mis te verstane wijze zal leveren. Ondertussen zijn er ook vandaag soms toch van die dingen die te denken geven…

Ook lezen: God bewijzen? Waarom zou ik?

Vader en kind
Zoals een kind vertrouwen heeft in haar vader, zo heb ik vertrouwen in God, schrijft Adrian Verbree. (Foto: Depositphotos)

Fanatiek gelovige atheïst

Aan geld had het haar nooit ontbroken. Dus toen ze eindelijk op hoge leeftijd stierf, hoefde ze op haar begrafenis niet te laten bezuinigen. De familie hoefde ook niet na te denken over een passende tekst voor op haar grafsteen. Dat had ze zelf al gedaan. Ze was namelijk een gelovige. Een fanatiek gelovig atheïst. Je zou kunnen zeggen: ze was een atheïstische fundamentaliste. Op haar graf moest, zo had ze bepaald, een abnormaal dikke en zware steen komen te liggen. En op die steen moest de volgende tekst komen te staan:

“Deze steen zal tot in eeuwigheid niet van zijn plaats komen”

Niks opstanding van de doden. Liggen tot in eeuwigheid en niemand die er nog iets aan zou kunnen veranderen.

Misschien ook interessant: Gokken op Gods bestaan?

Dingetje van niks

Ik weet niet hoe men, toen haar graf nog vers was, op deze geloofsbelijdenis heeft gereageerd. Hoe dan ook: ze raakte vergeten en met haar raakte ook haar graf in de vergetelheid. Onkruid overwoekerde haar triomf over het bestaan van God. Maar de steen lag waar ze lag. Tot op een dag: het was herfst geweest en het was lente geworden. Tussen grafsteen en aarde schoot een zaailing op. Een dingetje van niks. Twee blaadjes en een stengeltje.

Toen jaren en jaren later de begraafplaats werd schoongemaakt, stonden de mensen weer stil bij haar graf. Ze zeiden niet veel, maar hadden des te meer om over na te denken. De met God spottende tekst stond nog steeds op de steen. Alleen moest je er nu scheef vóór gaan staan om hem te kunnen lezen… De zaailing was een boom geworden en had de loodzware zerk compleet aan de kant gedrukt, zodat je recht in het open graf keek…

Deze column is overgenomen met toestemming van uitgeverij Vuurbaak. Het verscheen eerder als hoofdstukje in het boekje ‘Lichtflitsen’.

Adrian Verbree

Adrian Verbree, geboren in Grand Rapids, Michigan, is predikant in Hardenberg-Baalder en daarnaast schrijver en columnist. Hij studeerde theologie in Kampen. Enige jaren na zijn start als predikant, raakte hij burn-out. Daar schreef hij later openhartig over, onder meer in het boek 'Eclips - Verslag van een burn-out'. Verbree schrijft al vele jaren columns in verscheidene bladen, ook publiceerde hij tal van boeken bij uitgeverij Vuurbaak, soms in samenwerking met onder anderen theoloog Jochem Douma en cartoonist/tekenaar Christian Zomer.

3 reacties

  1. Carlos op 3 december 2019 om 06:58

    Elke Christen is een atheïst. Je hebt immers tegenover alle andere goden een atheïstisch standpunt. Een atheïst is domweg iemand die niet in een bepaalde god gelooft. Daar hoort geen woord voor te bestaan want bij hem rust geen bewijslast. Degene die beweert dat god bestaat faalt in het bewijzen van zijn bestaan en heeft geen recht van spreken. Sterker nog, god faalt in het leveren van het bewijs van zijn eigen bestaan en legt vervolgens de schuld bij degene die niet overtuigd is.

    Stel dat ik zeg dat Nederland de allergrootste duikboot ter wereld beschikt dan is de kans groot dat je daar bewijs voor wil hebben toch. Het is namelijk een ongeloofwaardige stelling. Pas wanneer ik het bewijs overleg zul je mij geloven. Aangezien ik dat niet kan, zul je mij niet geloven. Tenzij je bijvoorbeeld mijn kind bent of zeer onwetend.

    Een agnost is iemand die gewoon niet zeker weet of hij wel of niet in een god moet geloven. ook voor de agnost ontbreekt het sluitende bewijs. Dat is geen 50/50 standpunt maar voor iedereen anders. Goed beschouwd bestaat een Atheïst ook niet. Een atheïst is meer een agnost die geen enkele aanwijzing ziet voor het bestaan van god. Je kunt alleen nooit zeggen dat hij niet bestaat omdat het feit dat hij niet bestaat niet te bewijzen lijkt. Je kunt hooguit bewijzen dat de bijbel een verzameling mythische verhalen is en dat Jezus een verzinsel is van de Ceasars. Echter, zoals al eerder gesteld berust nog bij de atheïst nog bij de agnost de bewijslast. Een gelovige is heilig overtuigd van zijn gelijk op basis van zeer slecht of geen bewijs.

    Daarom geloven agnosten en atheïsten juist niet. Het is echt complete onzin om een atheïst gelovig te noemen. Het toont feitelijk alleen maar aan dat je het niet goed begrepen hebt. Ook de manier waarop je over atheïsten praat zegt genoeg.

    Goede mensen doen goede dingen. Slechte mensen doen slechte dingen. Uitsluitend religie is in staat om goede mensen, die bij hun volle verstand zijn, hele slechte dingen te laten doen. Dingen als homohaat, bomvesten, elke dag weer mensen veroordelen en buitensluiten, genocide en slavernij goedpraten. Het bizarre is dat god zaken als sodomie van twee volwassenen die ermee instemmen zo slecht vind dat hij genocide als enige oplossing ziet. Vervolgens vindt hij het wel goed dat zijn volk dat net een ander volk heeft uitgeroeid zich schuldig maakt aan massa verkrachtingen. Niet voor niets zegt hij dat alle kinderen vermoord moeten worden, maar dat de mannen de huwbare vrouwen voor zichzelf mogen houden. Sexslavin en dus.

    Hoe barmhartig is zo een god. Vermoord hun familie en verkracht hun dochters is een goddelijke boodschap. Slechts religie kan goede mensen zulke psychopatische daden laten uitvoeren of goed praten.

    Het is evident dat je bij gebrek aan sterke gods argumenten inderdaad moet terugvallen op blind geloof. Meer is er niet. Een verbod om zelf na te denken en de opdracht om te geloven. Ik vind dat elke vorm van ongeloof een bewijs is dat god niet almachtig is, anders was hij wel in staat iedereen in hem te laten geloven. Blind geloof is gevaarlijk. Het zorgt ervoor dat intelligente mensen onder andere bomvesten om doen, hun familie verstoten en hun gedachtengoed en oordeel aan anderen opdringen. Gevolg is steevast heel veel ellende.

    Natuurlijk doet religie ook veel goeds. Het biedt veel mensen een houvast en een richting in het leven. Dat is mooi. Maar dat doen alle mythes nou eenmaal en doe dient elke gelovige te respecteren. Het is arrogant om te denken dat andere goden valse goden zijn en dat alleen jij toevallig met de enige echte god in aanraking bent gekomen. Dit gedachtegoed zorgt voor heel veel ellende in de wereld.

    Geloof kun je uitsluitend opdringen aan niet voldoende opgeleide mensen en mensen tegenover wie jij een gezagspositie hebt. Probeer maar te geloven dat Australië niet bestaat. Lukt niet hè. Zelfs niet als ik een pistool tegen je hoofd druk en vertel dat jij en je familie hele erge dingen overkomen als je niet gelooft. God zou dit moeten weten. Toch dreigt hij met eeuwige ellende in de hel als je niet in hem gelooft. Dat is geen slimme god als je zoiets niet begrijpt.

    Geloof is niets anders dan doen alsof je dingen zeker weet die je onmogelijk zeker kunt weten. Dan krijg je domme zaken als mensen wijsmaken dat condooms aids veroorzaken terwijl er bijna een miljoen mensen per jaar omkomen aan aids en hun kinderen ouderloos achter laten. En dan durft de christen te beweren dat ze dit verdiend hebben door hun zondige leven.

    Als je zo overtuigd bent van jouw god waarom dan dit soort teksten met valse informatie. Dat zou een goede god niet nodig moeten hebben. Jammer.

  2. Jack op 18 december 2019 om 00:41

    Als atheist spreek ik regelmatig gelovigen. Daarbij moet ik me gek genoeg in allerlei bochten wringen als het godsbewijs ter sprake komt. Je bent voortdurend bezig om de juiste rationele argumenten op tafel te leggen om het zelfbedrog en de valse argumentatie te weerleggen van de gelovigen. Mijn voorganger (leuk woord in dit verband) Carlos heeft op voorbeeldige wijze het standpunt van atheïsten uiteengezet. Toch kan ik het niet laten om er nog iets aan toe te voegen. De korte maar briljante uitspraak van de Engels/Amerikaanse schrijver Christopher Hitchens is veelzeggend: alles wat zonder bewijs kan worden beweerd kan zonder bewijs worden verworpen. Daarmee heb je eigenlijk alles gezegd.

  3. Kees op 5 januari 2020 om 14:28

    Beste Adrian. Eigenlijk geef je eerlijk toe dat je zelf eigenlijk ook niet weet of er een god bestaat. Je kunt het niet bewijzen. Niet alleen jij weet het niet, niemand weet hoe het zit. Agnosticisme is daarmee in feite een heel sterk standpunt. Het meest realistische standpunt dat je kunt hebben als het om levensbeschouwing gaat. Wat mij betreft gaat het veel verder dan alleen maar de vraag of er wel of geen goden bestaan, we weten sowieso eigenlijk niets over de fundamentele vragen over het bestaan. Waarom is er iets, waarom is er niet niets? Die vraag blijft ook bij een eventueel bestaan van een god fier overeind.

    Veel reden voor ‘vertrouwen’ is er dan ook niet. Wat mij ook altijd volledig ontgaat, is waarom bij het antwoord ‘ja’ op de vraag of er een god of goden bestaan, dat die beschreven zou(den) worden in de bijbel. Ik denk namelijk dat als er toch een eventuele god is, dat die helemaal niets te maken heeft met de bijbel. Ook niet met Jezus. De bijbel heeft ons niets zinnigs over ‘God’ te melden. De bijbelse god is een sprookjesfiguur, een heel trieste figuur ook: een wrede, onrechtvaardige, onredelijke, sadistische, gewelddadige, bemoeizuchtige en bekrompen potentaat. Een verzinsel van mensen gemodelleerd op basis van streven naar macht. Iets (iemand?) wat je, als het bestaan ervan per ongeluk toch bewezen zou wordenom ethische redenen, volledig moet afwijzen. Waar je als mens niets mee te maken moet willen hebben. Op zoiets blindelings ‘vertrouwen’? Daar is geen enkele reden voor. Doe je dat toch, dan is dat immoreel. En pure gemakzucht.

Laat een reactie achter





Ontvang wekelijks een portie denkvoer in je mailbox.

Zo blijf je op de hoogte van nieuwe artikelen, video's, podcasts en cursussen.